Paranoia.eyrún hrefna

Ég er búin að snúa rúminu mínu.

Ég veit þið fattið ekki hvert ég er að fara, enda er ég stórfurðuleg.  Einu sinni í ágúst flutti ég nefnilega hingað inn í Lagarfellið og leið alveg stórvel fyrstu nóttina mína og bara flestar nætur.  Svo ákvað ég að breyta og sneri rúminu mínu um heilar 90 gráður.  Fór þá að bóla á allskonar alvarlegum svefnkvillum (ok, kannski ekkert svo alvarlegum en mjög pirrandi)  og síðan þá (dáldið langt síðan) hef ég bara ekki sofið almennilega nema þegar ég er heima eða einhver er hjá mér reyndar.  Þannig að ég fékk hugljómun í dag og ákvað að snúa rúminu mínu aftur og athuga hvort að ég myndi ekki sofa betur.  Ég bíð hræðilega spennt eftir því hvort að þetta virki og hringdi í mömmu full tilhlökkunar og henni leist vel á þessa hugmynd mína. 

Núna er ég hinsvegar orðin svo rosalega nojuð á þetta að það má ekkert vera skrítið í kringum mig.  Svo fer ég að hugsa aftur í tímann og þá koma pælingar eins og: "jáá, ok, verndarengillinn minn var út í bíl seinustu 3 nætur - það hlýtur að vera ástæðan fyrir því að ég svaf illa" eða "ég var ekki með hálsmenið mitt í nótt - jáá, það hlýtur að vera ástæðan".  Og nú þegar ég er búin að snúa rúminu þá má ekkert klikka.  Ég fór t.d. inn á bað áðan og púðurburstinn minn var í gólfinu og ég hugsaði "NEI, þetta gengur ekki svona - ég mun ekki sofa rótt ef burstinn liggur bara sísvona í gólfinu" þanng að ég tók hann upp og gekk frá honum....og reyndar líka óhreinum sokk sem lá við hliðina. 

Þetta er svona nett farið að fara í taugarnar á mér sjálfri og það má ekkert vera að í kringum mig því ég tel það vera slæmt merki!  Oooh, hvað er hægt að gera við svona slæm eintök af mannveru!?

P.s. eg veit ekkert hvort þið skylduð þetta blogg en ég reyndi þó.