óþolinmæði og pirringureyrún hrefna

Ég alveg þoli ekki hvað ég er ógeðslega óþolinmóð og pirrandi einstaklingur.  Sumt sem fólk gerir fer bara svo óstjórnlega í taugarnar á mér að ég bara get ekki verið á staðnum.  Þetta eru samt alveg bara fáránlega óþarft hjá mér þar sem þessir hlutir sem fólk gerir eru svo ótrúlega ekki þess virðis að vera að pirrast út af, þeir eru svo smáir. 

Um daginn vorum við heima og ég var í tölvunni og mamma og Elsa systir voru að púsla og þær voru að syngja sitt hvort lagið en voru samt bara svona að humma þannig að ég heyrði bara svona eins og það væru 2 flugur í eyranu á mér.  Það var ógeðslega pirrandi.

Þoli heldur ekki þegar fólk er að syngja eitthvað svona lag, bara að raula, og tekur sér alltaf svona 5 sek pásu á milli setninga.  Af hverju ekki bara að syngja allt lagið í einu?

Ég þoli ekki þegar fólk bryður sterka mola eða bara hvað sem er sem gefur frá sér mikinn hávaða við tuggningu (it´s a word, yes)

Ég þooooli ekki þegar fólk er með tyggjó og gerir svona margar kúlur inn í munninum og sprengir þær svo allar þar og það heyrist ógeðslega leiðinlegt hljóð. 

Svo þoli ég heldur ekki bara fólk sem kann ekki að tyggja tyggjó venjulega heldur þarf alltaf að vera með svona aukatugg og aukasmjatt sem bara þarf ekkert að vera.

En þetta er nú ekki allt, krakkar mínir, en það virðist samt sem allt það sem er að angra mig komi frá munninum. Tyggjó, matur og humm.

Vá, þetta var blogg frá ógeðslega óþolinmóðu og pirrandi mér sem var að koma úr tíma þar sem það var baaaara óþolandi fólk með tyggjó.

p.s. ég gæti talið svo ógeðslega mikið fleira upp, en ég held að þá missi allir allt álit....

óneeeieyrún hrefna

Já neinei.
Ég svaf ekkert betur sko!!

Paranoia.eyrún hrefna

Ég er búin að snúa rúminu mínu.

Ég veit þið fattið ekki hvert ég er að fara, enda er ég stórfurðuleg.  Einu sinni í ágúst flutti ég nefnilega hingað inn í Lagarfellið og leið alveg stórvel fyrstu nóttina mína og bara flestar nætur.  Svo ákvað ég að breyta og sneri rúminu mínu um heilar 90 gráður.  Fór þá að bóla á allskonar alvarlegum svefnkvillum (ok, kannski ekkert svo alvarlegum en mjög pirrandi)  og síðan þá (dáldið langt síðan) hef ég bara ekki sofið almennilega nema þegar ég er heima eða einhver er hjá mér reyndar.  Þannig að ég fékk hugljómun í dag og ákvað að snúa rúminu mínu aftur og athuga hvort að ég myndi ekki sofa betur.  Ég bíð hræðilega spennt eftir því hvort að þetta virki og hringdi í mömmu full tilhlökkunar og henni leist vel á þessa hugmynd mína. 

Núna er ég hinsvegar orðin svo rosalega nojuð á þetta að það má ekkert vera skrítið í kringum mig.  Svo fer ég að hugsa aftur í tímann og þá koma pælingar eins og: "jáá, ok, verndarengillinn minn var út í bíl seinustu 3 nætur - það hlýtur að vera ástæðan fyrir því að ég svaf illa" eða "ég var ekki með hálsmenið mitt í nótt - jáá, það hlýtur að vera ástæðan".  Og nú þegar ég er búin að snúa rúminu þá má ekkert klikka.  Ég fór t.d. inn á bað áðan og púðurburstinn minn var í gólfinu og ég hugsaði "NEI, þetta gengur ekki svona - ég mun ekki sofa rótt ef burstinn liggur bara sísvona í gólfinu" þanng að ég tók hann upp og gekk frá honum....og reyndar líka óhreinum sokk sem lá við hliðina. 

Þetta er svona nett farið að fara í taugarnar á mér sjálfri og það má ekkert vera að í kringum mig því ég tel það vera slæmt merki!  Oooh, hvað er hægt að gera við svona slæm eintök af mannveru!?

P.s. eg veit ekkert hvort þið skylduð þetta blogg en ég reyndi þó. 

Að búa einn.eyrún hrefna

Nú er ég manneskja sem hefur hingað til ekki talin mjög þrifin, eða þú veist jújú - ég fer alveg í sturtu og svona en þegar kemur að herberginu mínu hér heima á ég bara mjög erfitt með að halda umhverfinu í kringum mig hreinu og hef mætt miklu mótlæti frá móður minni í sambandi við það.

 Borið hefur hinsvegar til tíðinda og nú bý ég ein í Fellabæ og málin standa þannig að ef ég sé eitt kusk á gólfinu heima í Fellabæ verð ég alveg snargeggjuð og tek fram allar mögulegar skúringagræjur sem ég finn í íbúðinni (tek fram að það er ekki mikið til almennt í þeim efnum þar en þó nóg) og skrúbba allt til hins ýtrasta.   Þetta gæti hinsvegar líka tengst því að ég bý rosa mikið ein og þegar ég bý ein þá hef ég lítið að gera, sérstaklega þegar ég er ekki ennþá komin með netið.  Þá er fínt að þrífa.  Það var líka gert grín af mér áðan þegar ég kom heim á Borgarfjörð hvað ég talaði mikið enda hafði ég alveg óskaplega margt markvert að segja fjölskyldunni minni.  Þó virðist að þeim hafi ekki alveg fundist það jafn mikilvægt og mér.  Þetta eru ókostir þess að búa svona rosalega einn...

Hef líka tekið eftir því að þú þarft að skipuleggja tíma þinn rosalega vel þegar þú býrð svona einsamall.  Ég þarf alveg að skipuleggja hvenær ég fer í sturtu og passa að gera það akkúrat að þeim tíma sem mér mun pottþétt leiðast sem mest.  Æji, ég er svo skrítin....

fyrsta blogg haustsins.eyrún hrefna

Jájá, jújú..ég er fyrir löngu síðan komin heim frá Spáni.  Þar var villt fjör og gaman.

Núna er ég hins vegar byrjuð aftur í skólanum.  Frétti að ég væri útskriftarefni og útskrifast um jól.  Því bjóst ég aldrei við.  Ég bý líka ein í ghettoinu í Fellabæ....call me crazy sko.  So far er ég ekki komin með ísskáp og er heldur ekki með netið.  Ég vissi ekki að netið væri svona mikill félagsskapur.  Komst að því að ég hef nákvæmlega ekkert að gera ef ég er ekki með netið.  Maður þarf líka t.d. svo oft að komast að því í hvaða öðrum þætti einhver sérstök leikkona hefur leikið í því maður kannast bara svo andskoti mikið við hana.  En nei, það er ekki hægt! En þetta kemur allt með kalda vatninu og vonandi verð ég farin að nöllast aftur í miðri næstu viku.  Svo þegar ísskápurinn kemur þá get ég einmitt líka hætt að kaupa mér bara kex til að borða því að það þarf ekki að geymast í kæli og byrjað að kaupa mér svona alls konar nauðsynjavörur sem geyma þarf í ísskáp. Þar má nefna jógúrt, ost, smjör og jafnvel appelsínusafa?  Ohh, það er svo mikið fullorðins.

Lífið er svo sannarlega allt að smella saman.

...einnig er ég komin með happaþrennufíkn.  Hátt stig þeirrar fíkn.  Kaupi mér alltaf happaþrennu þegar ég fer í söluskálann eða hraðbúðina.  Vinn sjaldan en þetta er algjörlega þess virðis.  Ég kaupi mér svo oft að starfsmenn verslananna hrúgast að þegar ég skafa af miðanum og standa sko klárlega með mér.  Einu sinni vann ég samt 1000 kall.   Djöfull var það sanngjarnt.

smá bloggeyrún hrefna

Ég veit ekki alveg hvaða þörf knúði mig áfram til að setja inn svosem eitt blogg. 

Skólinn er búinn, prófin eru búin, fjórar 8 og eitt fall.  Sumarið er semsagt komið - eða þú veist.
Ég er ekkert búin að vera að vinna seinustu 2 vikur þannig að lífið er ansi rólegt hérna hjá mér.  En á morgun tekur við helgarvinna á Pizza67, á mánudaginn fer ég suður og á fimmtudaginn förum við út til Spánar :)

Gríðarleg tilhlökkun í gangi.

Nú nenni ég bara ekki að skrifa meira.
Salud.
-eyrún hrefna

Brenglun.eyrún hrefna

Mátti til með að deila þessum myndum með ykkur.

Sumarið er tíminn.eyrún hrefna

Ég get ekki lýst tilhlökkun minni yfir því að fá sumarið.  Ligg upp í rúmi núna með hita og undir sæng en með opið út og það er ennþá bjart úti og skógarþrestirnir að syngja.  Ó, þetta hljómar svo væmið - en ég gat ekki orðað þetta án þess að vera væmin.  Í sumar ætla ég að vera heima á Borgarfirði og hafa það dásamlegt.  Þegar maður hugsar um sumarið samt þá hugsar maður bara um sólina og fallegu kvöldin og græna grasið.  Græna grasið er vissulega til staðar, en ég gleymi því samt alltaf að það er ósjaldan þoka heima og stundum er meira að segja rigning.  Maður sér samt alltaf einhvernveginn bara það góða við sumarið. 

Ég gleymi því líka alltaf að ég er ekki lengur 10 ára.  Alltaf þegar ég hugsa um að vera heima í sumar þá hugsa ég alltaf hvað ég ætla mikið að fara út á leikskóla að róla mér, búa til bátahöfn í Svínalæknum með krökkunum, velta mér í heyinu fyrir neðan húsið mitt þegar það er verið að heyja, fara í fótbolta á kvöldin niður á íþróttavelli, gera endalausa skandala með Steinunni, hrekkja tjaldstæðisgesti, klæða mig upp í slæður með Katrínu frænku og labba niður í þorp, týna hundasúrur í miklum mæli og fela mig í háu stráunum fyrir ofan Smáragrund.  Ég get nú svosem alveg gert þessa hluti ennþá en ég held að það yrði dálítið heimskulegt fyrir manneskju komna nærri því á þrítugsaldurinn (ómægaaaaaat, var ekki búin að hugsa um það).

Allavega þá hlakka ég óóótrúlega mikið til að eyða bara sumrinu með besta fólkinu mínu og knúsa mömmu og pabba í tætlur. 

Svo tekur bara skólinn við aftur í haust...hmm.

tempoeyrún hrefna

Stundum fer ég í ræktina og ég get ekki farið í ræktina án þess að hafa ipodinn því að það sem kemur mér í gegnum íþróttatímana er tónlistin mín, en ekki tónlist á fm957 í útvarpinu upp í rækt.  Komið hefur þó upp vandamál.  Ég get ekki hlaupið á hlaupabrettinu nema vera í takt við tónlistina sem ég er að hlusta á.  Þá þarf ég að finna gott tempo lag og stilla svo hraðann á hlaupabrettinu eftir því.  Óþolandi helvíti.

Fötlun.eyrún hrefna

Ég er fötluð.

Ég er með blett á kálfanum sem tekur bara alls ekki lit. Ég veit þetta lítur út fyrir að ég sé ógeðslega slæm í að bera á mig brúnkukrem en ég hef bara ekki borið á mig brúnkukrem síðan í sko fyrra. Ómægad sko. Það verður gaman þegar ég verð orðin heltönuð út á Spáni í júní, allsstaðar nema á þessum góða bletti. Þetta er eitthvað fyrir lækna að rannsaka.